Tego prostego i zarazem dosadnego porównania dokonała Asia. Dziękuję w imię Jezusa.

Czarno na białym jak ten pogański kości-ściół zmienił Prawo Boga.

Praca Asi pokazuje jasno, że kościół rzymski (Babilonu) stoi w opozycji do Biblii.

ZAGADNIENIE

SŁOWO BOŻE,

BIBLIA, PISMO ŚWIĘTE

KOŚĆIÓŁ

RZYMSKO-KATOLICKI

KOŚCIÓŁ

Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej! Żony niechaj będą poddane swym mężom, jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus – Głową Kościoła: On – Zbawca Ciała.  Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom – we wszystkim. Mężowie miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie,  aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby osobiście stawić przed sobą Kościół jako chwalebny, nie mający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany. Mężowie powinni miłować swoje żony, tak jak własne ciało. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje. Przecież nigdy nikt nie odnosił się z nienawiścią do własnego ciała, lecz je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus – Kościół, bo jesteśmy członkami Jego Ciała. Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła.” (Ef. 5, 21-32)  Chrystus i Kościół tworzą więc “całego Chrystusa” (Christus totus). Kościół stanowi jedno z Chrystusem. Święci mają bardzo żywą świadomość tej jedności: Cieszmy się więc i składajmy dziękczynienie nie tylko za to, że uczynił nas chrześcijanami, lecz samym Chrystusem. Czy rozumiecie, bracia, jakiej łaski udzielił nam Bóg, dając nam Chrystusa jako Głowę? Skoro bowiem On jest Głową, my jesteśmy członkami; jesteśmy całym człowiekiem, On i my… Pełnia Chrystusa: Głowa i członki. Jaka to Głowa i jakie to członki? Chrystus i Kościół (Św. Augustyn, In Evangelium Johannis tractatus 21, 8).

Nasz Odkupiciel okazał się jedną i tą samą osobą co Kościół, którą przyjął (Św. Grzegorz Wielki, Moralia in Job, praef. 1, 6 4: PL 75, 525 A).

Głowa i członki są jakby jedną i tą samą osobą mistyczną (Św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, III, 48, 2, ad 1).

Słowa św. Joanny d’Arc, skierowane do jej sędziów, streszczają wiarę świętych Doktorów i wyrażają właściwe odczucie wierzącego: “Uważam, że Jezus Chrystus i Kościół stanowią jedno, i nie należy robić z tego trudności” (Św, Joanna d’Arc, w: Actes du procčs).” (KKK 795)

GŁOWA

KOŚCIOŁA

„…Chrystus jest Głową Kościoła, ciała, którego jest Zbawicielem

(Ef 5,23)

Kościół założył Jezus Chrystus, gromadząc wiernych (nowy lud Boży), wybierając z nich 12 Apostołów ustanawiając św. Piotrem widzialną głową Kościoła oraz ustanawiają sakramenty.” (Mały Katechizm, 13)

FUNDAMENT

KOŚCIOŁA

Według łaski Boga, która została mi dana, jak mądry budowniczy położyłem fundament, a inny na nim buduje. Jednak każdy niech uważa, jak na nim buduje. Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu niż ten, który jest położony, którym jest Jezus Chrystus. ” (1Kor 3, 10-11) Pan uczynił Piotra widzialnym fundamentem swojego Kościoła i powierzył mu jego “klucze”. Biskup Kościoła w Rzymie, następca św. Piotra, “jest głową Kolegium Biskupów, zastępcą Chrystusa i pasterzem całego Kościoła tu na ziemi.” (KKK 936)

SKAŁA

,,I wszyscy ten sam napój duchowy pili; pili bowiem z duchowej skały, która im towarzyszyła, a skałą tą był Chrystus.” (1Kor 10:4) W kolegium Dwunastu pierwsze miejsce zajmuje Szymon Piotr. Jezus powierzył mu wyjątkową misję. Dzięki objawieniu otrzymanemu od Ojca Piotr wyznał: “Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Nasz Pan powiedział wtedy do niego: “Ty jesteś Piotr [czyli Skała), i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16, 18). Chrystus, “żywy kamień” (1 P 2, 4), zapewnia swemu Kościołowi zbudowanemu na Piotrze zwycięstwo nad mocami śmierci. Piotr z racji wyznanej wiary pozostanie niezachwianą skałą Kościoła. Będzie strzegł tej wiary przed wszelką słabością oraz umacniał w niej swoich braci.” (KKK 552)

WŁADZA

W

KOŚCIELE

Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: “O czym to rozprawialiście w drodze?” Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy. On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: “Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich!”.” (Mk 9, 33-35) “Kolegium, albo ciało biskupie, posiada władzę autorytatywną jedynie wtedy, gdy się je bierze łącznie z Biskupem Rzymu, następcą Piotra, jako jego głową”. Kolegium to jako takie jest również “podmiotem najwyższej i pełnej władzy nad całym Kościołem, chociaż nie może wypełniać tej władzy inaczej, jak tylko za zgodą Biskupa Rzymu” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 22; por. KPK, kan. 336). (KKK 883)

PRZYKAZANIA

BOŻE

1. Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! 

2. Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, (…).
3. Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy.
4. 
Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić.(…)
5. Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.
6. Nie będziesz zabijał.
7. Nie będziesz cudzołożył.
8. Nie będziesz kradł.
9. Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek.
10. Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego. Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego. (Wj 20, 3-17)

1.Nie będziesz miał Bogów cudzych przede Mną,
2. Nie będziesz brał imienia Pana Boga Twego nadaremnie,
3.
Pamiętaj, abyś dzień święty święcił,
4. Czcij ojca twego i matkę twoją,
5. Nie zabijaj,
6. Nie cudzołóż,
7. Nie kradnij,
8. Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu twemu,
9. Nie pożądaj żony bliźniego twego,
10. Ani żadnej rzeczy, która jego jest.

WPROWADZANIE

ZMIAN

W

PRZYKAZANIACH

BOŻYCH

Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim.”

(Mt 5,17-19)

,Nie naruszając istoty przykazania, poczynił w nich Kościół następujące zmiany formalne. Drugie przykazanie, dotyczące czci obrazów, złączył z pierwszym, natomiast dziesiąte przykazanie Boże rozdzielił na dwa osobne przykazania (…). Nakaz święcenia sabatu przemienia Kościół na nakaz święcenia niedzieli” (ks. prof. Franciszek Spirago, „Katolicki Katechizm Ludowy”  t. 2, wyd. III, s. 72)

Dopuszczając kult przedmiotów, usunięto II przykazanie Boże, które takiego kultu zakazuje.” (ks. Arkadiusz Baron, Henryk Pietras SJ (opr.) Dokumenty Soborów Powszechnych, t. I (325-787) 

BAŁWOCHWALSTWO

Skoro więc jesteśmy z rodu Bożego, nie powinniśmy sądzić, że bóstwo jest podobne do złota, srebra albo do kamieni, dzieł rąk albo myśli człowieka”.(Dz 17,29) Opierając się na misterium Słowa Wcielonego, siódmy sobór powszechny w Nicei (787 r.) uzasadnił – w kontrowersji z obrazoburcami – kult obrazów przedstawiających Chrystusa, jak również Matkę Bożą, aniołów i świętych. Syn Boży, przyjmując ciało, zapoczątkował nową “ekonomię” obrazów.” (KKK 2131)

DZIEŃ

ŚWIĘTY

A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając.” (1Moj 2,2-3) Znalazło to upodobanie w oczach Kościoła Bożego, aby religijna celebracja Szabatu została zastąpiona dniem Pańskim, niedzielą.” (Katechizm Soboru Trydenckiego (1867), cz 3., rozdz. 4., str. 345.)

POŚREDNIK

MIĘDZY

BOGIEM

A

LUDŹMI

Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus. (1 Tym 2,5)

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.” (J 14, 6)

To macierzyństwo Maryi w ekonomii łaski trwa nieustannie, poczynając od aktu zgody, którą przy Zwiastowaniu wiernie wyraziła i którą zachowała bez wahania pod krzyżem, aż do wiekuistego dopełnienia się zbawienia wszystkich wybranych. Albowiem wzięta do nieba, nie zaprzestała tego zbawczego zadania, lecz poprzez wielorakie swoje wstawiennictwo ustawicznie zjednuje nam dary zbawienia wiecznego… Dlatego to do Błogosławionej Dziewicy stosuje się w Kościele tytuły: Orędowniczki, Wspomożycielki, Pomocnicy, Pośredniczki (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 62).” (KKK 969)

CHRZEST

Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: “Cóż mamy czynić, bracia?” – zapytali Piotra i pozostałych Apostołów.  “Nawróćcie się – powiedział do nich Piotr – i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz”. W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: “Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!”. Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni.” (Dz 2, 37-41)  Dzieci, rodząc się z upadłą i skażoną grzechem pierworodnym naturą, również potrzebują nowego narodzenia w chrzcie, aby zostały wyzwolone z mocy ciemności i przeniesione do Królestwa wolności dzieci Bożych, do którego są powołani wszyscy ludzie.” (KKK 1250)

WYZNAWANIE

GRZECHÓW

Nie masz żadnego udziału w tym dziele, bo serce twoje nie jest prawe wobec Boga.  Odwróć się więc od swego grzechu i proś Pana, a może ci odpuści twój zamiar.” (Dz 8, 21-22)

Grzech mój wyznałem tobie I winy mojej nie ukryłem. Rzekłem: Wyznam występki moje Panu; Wtedy Ty odpuściłeś winę grzechu mego. Sela.” (Ps 32, 5)

Z woli Chrystusa Kościół posiada władzę odpuszczania grzechów ochrzczonym i wypełnia ją przez biskupów i prezbiterów w sposób zwyczajny w sakramencie pokuty.” (KKK 986)

ODPUSZCZANIE GRZECHÓW

Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu,  to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauk.” (J 1, 8-10)

Który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna Swego umiłowanego, w Którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów.” (Kol 1. 13-14)

Kapłani otrzymali władzę, jakiej Bóg nie dał ani aniołom, ani archaniołom… Bóg potwierdza w górze to wszystko, co kapłani czynią na ziemi (Św. Jan Chryzostom, De sacerdotio, 3, 5: PG 48, 643 A).

Gdyby w Kościele nie było odpuszczenia grzechów, nie byłoby żadnej ufności, żadnej nadziei życia przyszłego i wiecznego wyzwolenia. Dziękujmy Bogu, który dał Kościołowi taki dar (Św. Augustyn, Sermones, 213, 8: PL 38, 1064).(KKK 983)

NIEWYBACZALNY

GRZECH

Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; i kto nie zbiera ze Mną, rozprasza. Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone. Jeśli ktoś powie słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, lecz jeśli powie przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym.” (Mt 12, 30-32) Nie ma takiej winy, nawet najcięższej, której nie mógłby odpuścić Kościół święty. “Nie ma nikogo tak niegodziwego i winnego, kto nie powinien być pewny przebaczenia, jeśli tylko jego żal jest szczery” (Katechizm Rzymski, 1, 11, 5). Chrystus, który umarł za wszystkich ludzi, pragnie, by w Jego Kościele bramy przebaczenia były zawsze otwarte dla każdego, kto odwraca się od grzechu (Por. Mt 18, 21-22). (KKK 982)

ZBAWICIEL

A my widzieliśmy i świadczymy, iż Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata.” (1J 4,14)

„…Chrystus jest Głową Kościoła, ciała, którego jest Zbawicielem

(Ef 5,23)

Kościół – z ustanowienia Chrystusa – jest narzędziem zbawienia nie dla części ludzkości, lecz dla wszystkich bez wyjątku ludzi. „Przez przyjście Jezusa Chrystusa Zbawiciela Bóg zechciał sprawić, aby Kościół założony przez Niego stał się narzędziem zbawienia całej ludzkości (por. Dz 17,30-31).”(Deklaracja Dominus Iesus 22; por. Sob. Watykański II, Konst. Lumen gentium, 17; Jan Paweł II, Encykl. Redemptoris missio, 11.).

ZBAWIENIE

I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni. (Dz 4,12) (…) Wiara nas skłania do utrzymywania i wyznawania, że jest jeden Kościół, święty, katolicki i apostolski. My w niego wierzymy mocno i tę wiarę bez zastrzeżenia wyznajemy. Poza nim nie ma zbawienia ani odpuszczenia grzechów (…) Toteż oznajmiamy, twierdzimy, określamy i ogłaszamy, że posłuszeństwo Biskupowi Rzymskiemu jest konieczne dla osiągnięcia zbawienia”. (papież Bonifacy VIII ogłosił dnia 18 listopada 1302 bullę „Unam Sanctam”)

ŁASKA

A

UCZYNKI

Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych uczynków, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.” (Ef 2, 8-10)

A jeśli z łaski, to już nie z uczynków, bo inaczej łaska nie byłaby już łaską.” (Rz 11,6)

Poruszeni przez Ducha Świętego i miłość możemy później wysłużyć sobie i innym łaski potrzebne zarówno do naszego uświęcenia, wzrostu łaski i miłości, jak i do otrzymania życia wiecznego.” (KKK 2010)

Dzieci naszej matki, Kościoła świętego, słusznie mają nadzieję na łaskę ostatecznego wytrwania i na nagrodę Boga – ich Ojca za dobre uczynki wypełnione dzięki Jego łasce w jedności z Jezusem.” (KKK 2016)

OFIARA

JEZUSA CHRYSTUSA

Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze. Wprawdzie każdy kapłan staje codziennie do wykonywania swej służby, wiele razy te same składając ofiary, które żadną miarą nie mogą zgładzić grzechów. Ten przeciwnie, złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga, oczekując tylko, aż nieprzyjaciele Jego staną się podnóżkiem nóg Jego. Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani.” (Hbr 10, 10-14) Ilekroć msza jest celebrowana, tylekroć ofiara Chrystusa jest powtarzana. Nie oferuje się nowej ofiary, lecz przez Bożą moc jedna i ta sama ofiara jest powtarzana… W czasie mszy świętej Chrystus wciąż oferuje samego siebie Ojcu, tak jak to uczynił na krzyżu.” (Catechism of the Catholic Church, Liguori, Missouri: Liguori Publications, 1994, s. 344).

Ilekroć na ołtarzu sprawowana jest ofiara krzyżowa, w której na Paschę naszą ofiarowany został Chrystus, dokonuje się dzieło naszego odkupienia.” (KKK 1364)

OFIARA

ZA

GRZECHY

Daje nam zaś świadectwo Duch Święty, skoro powiedział: Takie jest przymierze, które zawrę z nimi w owych dniach, mówi Pan: dając prawa moje w ich serca, także w umyśle ich wypiszę je. A grzechów ich oraz ich nieprawości więcej już wspominać nie będę. Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy”. (Hbr 10, 15-18) Komunia chroni nas przed grzechem. Ciało Chrystusa, które przyjmujemy w Komunii, jest “za nas wydane”; Krew, którą pijemy, jest “wylana za wielu na odpuszczenie grzechów”. Dlatego Eucharystia nie może jednoczyć nas z Chrystusem, nie oczyszczając nas równocześnie z popełnionych grzechów i nie zachowując nas od grzechów w przyszłości. Jeśli za każdym razem Krew wylewa się na odpuszczenie grzechów, powinienem zawsze ją przyjmować, aby ciągle odpuszczała moje grzechy. Ponieważ ciągle grzeszę, powinienem zawsze mieć lekarstwo. (Św. Ambroży, De sacramentis, 4, 28: PL 16, 446 A) (KKK 1393)

KREW

I

CIAŁO

JEZUSA CHRYSTUSA

Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: “To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę!” Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: “Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana.” (Łk 22, 19-20) Jeśli ktoś przeczy temu, że w Najświętszym Sakramencie Eucharystii zawarte są prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie ciało i krew wraz z duszą i Bóstwem Pana naszego Jezusa Chrystusa, a więc cały Chrystus, i twierdzi, że tam jest tylko jako w znaku, obrazie lub poprzez swoją moc – niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych.” (Papież Innocenty III)

KAPŁAŃSTWO

“Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi. Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest obowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy luduTo bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie. Prawo bowiem ustanawiało arcykapłanami ludzi obciążonych słabością, słowo zaś przysięgi, złożonej po nadaniu Prawa, Syna doskonałego na wieki.” (Hbr 7,24-28) Kapłaństwo urzędowe, czyli hierarchiczne, biskupów i prezbiterów oraz kapłaństwo wspólne wszystkich wiernych, chociaż “jedno i drugie… we właściwy sobie sposób uczestniczy w jedynym kapłaństwie Chrystusowym” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 10). różnią się jednak co do istoty, będąc sobie “wzajemnie przyporządkowane” (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 10). W jakim sensie? Podczas gdy kapłaństwo wspólne wiernych urzeczywistnia się przez rozwój łaski chrztu, przez życie wiarą, nadzieją i miłością, przez życie według Ducha, to kapłaństwo urzędowe służy kapłaństwu wspólnemu. Przyczynia się ono do rozwoju łaski chrztu wszystkich chrześcijan. Jest ono jednym ze środków, przez które Chrystus nieustannie buduje i prowadzi swój Kościół. Dlatego przekazuje się je przez osobny sakrament, a mianowicie sakrament święceń.” (KKK 1547)

NIEWIERZĄCY

W

JEZUSA CHRYSTUSA

Rzekli mu więc: Gdzież jest twój Ojciec? Odpowiedział Jezus: Ani mnie nie znacie, ani Ojca mojego; gdybyście mnie znali, to byście zapewne i Ojca mego znali”. (Jan 8, 19)

Ten jest antychrystem, kto zaprzecza Ojca i Syna. Każdy, kto zaprzecza Syna, nie ma ani Ojca; kto wyznaje Syna, ma i Ojca”. (1 Jan 2, 22-23)

Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód,  a nie trwa w nauce Chrystusa, ten nie ma Boga. Kto trwa w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna.  Jeśli ktoś przychodzi do was i tej nauki nie przynosi, nie przyjmujcie go do domu i nie pozdrawiajcie go, albowiem kto go pozdrawia, staje się współuczestnikiem jego złych czynów.” (2 Jana 1, 9-11)

Między chrześcijanami i wyznawcami religii niechrześcijańskich, wierzącymi w jednego Boga, np. wyznawcami judaizmu, muzułmanami, istnieje więź, którą wytwarza wiara w tego samego Boga oraz wspólne uznawanie niektórych prawd, np. o stworzeniu wszystkiego przez Boga itp. Więź ta istnieje także między ochrzczonymi i poganami, którzy niedoszli jeszcze do wiary w jednego Boga, lecz szczerze szukają prawdy i dzięki łasce Bożej usiłują realizować dobro rozpoznane przez sumienie. „Cokolwiek bowiem znajduje się w nich z dobra i prawdy – uczy Sobór Watykański II – Kościół traktuje jako przygotowanie do Ewangelii i jako dane im przez Tego, który każdego człowieka oświeca, aby ostatecznie posiadł życie” (KK 16; por. J 1,9).

Zamysł zbawienia obejmuje również tych, którzy uznają Stworzyciela, wśród nich zaś w pierwszym rzędzie muzułmanów; oni bowiem wyznając, iż zachowują wiarę Abrahama, czczą wraz z nami Boga jedynego i miłosiernego, który sądzić będzie ludzi w dzień ostateczny. (KKK 841)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *